Marzo do 2015

[Recollido de komunistak.eus]. A recente declaración institucional de “condena da limpeza nacional e crimes contra a humanidade cometidos pola esquerda abertzale e o seu brazo armado ETA” aprobada polos representantes de UPN, PSN e PP no Parlamento de Navarra, constitúe, non só unha basta e grotesca manipulación da Historia ao máis puro estilo da “histobasura” de Pío Moa, tamén é un insulto á intelixencia e á razón políticas.
Hai que lembrar por enésima vez que UPN e PP negáronse reiteradamente a condenar o golpe militar fascista de xullo de 1936 e foron os dous únicos grupos que se negaron a sumarse ao recoñecemento das vítimas das atrocidades franquistas aprobada polo Parlamento de Navarra (UPN abstívose e PP votou en contra) que contaba co impulso previo de diversas asociacións populares entregadas á tarefa de rescatar a memoria das vítimas dun dos réximes criminais máis atroces da Historia de Europa. Esta actitude repetiuse en todas as institucións nas que expuxo esta cuestión. En xullo de 2006 o Parlamento europeo condenaba o franquismo coa oposición do PP español e de dous deputados polacos de extrema dereita. No parlamento español UPN, PP e Foro Asturias impediron cos seus votos que se declarase ao 18 de xullo como día de condena do franquismo…e un longo etc.

Ademais UPN e PP obstaculizaron de forma sistemática os traballos realizados por diversos colectivos e institucións na tarefa da recuperación da memoria Histórica dos crimes franquistas. Non contentos coa súa actitude obstrucionista, UPN e PP sumáronse recentemente a unha carreira grotesca de apología e homenaxes aos golpistas e aos verdadeiros genocidas que iniciaron no verán de 1936 a súa sinistra andaina.

Como repetimos en anteriores traballos e artigos, a dereita navarra e a dereita española nunca romperon co seu matriz ideolóxica que se atopa precisamente no ideario que impuxeron, e con inaudita brutalidade, os oficiais do exército español que se rebelaron contra a democracia republicana. En realidade a dereita española ha pasado, desde a restauración borbónica de 1975, por tres fases en relación coa construción do “relato histórico” sobre a ditadura franquista.

A primeira fase foi a do silencio, e coincide co período de readaptación das familias políticas da ditadura totalitaria ao novo escenario enmarcado polo réxime parlamentario borbónico nado en 1978. Readaptación que se realizou co inestimable apoio das forzas políticas restauradoras que formaran parte no seu día da oposición democrática ao franquismo, tales como o PCE (en EU desde a década dos 80) e sobre todo do PSOE. O franquismo parecía, nesta primeira fase, non existir xamais. Obviar os anos do terror nos que a oligarquía e as súas valedores da dereita española desenvolveron o seu programa social e político foi entón a consígna A produción mediática centrouse na exaltación dunha cada vez máis profundamente reinventada “transición política” até o punto de que esta chegou a influír lamentablemente nalgunha produción historiográfica “seria”

A segunda fase coincide co aznarato e a reunificación da gran dereita. É durante eses anos cando aparecen opúsculos que inauguran o revisionismo histórico sobre a ditadura. A súa nula calidade científica e o seu penoso perfil intelectual é contrarrestado mercé ás subvencións oficiais ou oficiosas e ao extraordinario despregamento que para a súa difusión realizan medios de comunicación vinculados ideológicamente ao PP, á Conferencia Episcopal, e a outras organizacións eclesiais de caracter ultradereitista como o Opus, Propagandistas Católicos ou Comuñón e Liberación. Esta fase caracterízase polo intento de justificar a rebelión militar de xullo de 1936 nun esforzo por revestila dun certo halo de “lexitimidade”. O seu obxectivo era sen dúbida desculpar o papel de colaboración que de forma maioritaria produciuse na dereita e na igrexa españolas co golpe militar e coa ditadura resultante. Esta reacción foi tamén unha resposta desesperada e perentoria aos inicios do movemento pola recuperación da memoria histórica e á publicación dos seus primeiros traballos científicos. As verdadeiras dimensións do xenocidio empezaban a saír á luz do día. As arrepiantes cifras das execucións que extraxudicialmente ou en consellos de guerra sumarísimos cometéronse baixo a vixencia do réxime dos vencedores militares da Guerra Civil, acenderon a alarma daquelas forzas políticas e sociais que podían ser recoñecidas facilmente como os herdeiros políticos ou ideolóxicos dos asasinos. Segundo Aranzadi o Estado Español ocupa o segundo posto en canto a número de desaparecidos por causa políticas despois de Cambodia. Crimes que non foron xulgados no Estado Español. Crimes de lesa humanidade que o mesmo Estado Español trata de impedir custe o que custe que sexan xulgados por tribunais doutros países que se acollen aos ditados do dereito internacional. Toda unha radiografía do actual réxime borbónico español.

A terceira fase ábrese coa vitoria electoral do PP en 2011 e o goberno de Mariano Rajoy. A maioría absoluta conseguida nas urnas rearma á dereita española na súa guerra sucia contra a Historia. Paralelamente ao elaborado programa de destrución de dereitos sociais e políticos ao servizo da oligarquía financeira, e precisamente por iso, iníciase toda unha ofensiva mediática de reinvención da Historia: o franquismo, despois de todo, só foi un sistema levemente autoritario. A esquerda esaxerou a súa caracter despótico. Mesmo chegaron a realizar afirmacións totalmente ridículas e sen ningunha vergoña: algúns escritores sicofantes do Partido Popular atrevéronse a cualificar ao xeneral Franco como unha especie de demócrata clarividente. Nesta mesma liña, nos territorios do Estado administrados polo PP, ou pola UPN no caso de Navarra, menudean os actos de apología do franquismo, das súas institucións político- militares ou dalgunhas das súas destacadas figuras gerifaltes.

Efectivamente houbo un xenocidio en Navarra. Así como no resto de hego Euskal Herria, e en toda a ensanguentada xeografía do Estado Español. Realizouse certamente unha terrible campaña de exterminio e de limpeza. A oligarquía e a dereita españolas da man dos militares sublevados en 1936 e da ditadura brutal que estes instauraron, asasinaron a decenas de miles de demócratas: xornaleiros, pequenos e laboriosos campesiños, obreiros das cidades, intelectuais, profesionais… ás veces, como sinala Tuñón de Lara, simplemente a pobres polo mero feito de selo. Tivo lugar uno dos máis espantosos xenocidios da Historia Contemporánea e aínda non foi xulgado. É máis os seus herdeiros políticos gobernan hoxe en Navarra e noutras terras administradas polo Estado Borbónico. Xenocidio amparado pola impunidade que este lle proporciona.

En Navarra foron asasinadas ao redor de 3000 persoas só nos meses posteriores ao golpe de estado. O mesmo ocorreu en todos os territorios do Estado que caían en mans dos sublevados. O sangue frío dos asasinos dereitistas queda testemuñada nas declaracións dun dos seus máis significados representantes históricos. Giménez Caballero escribía sen ningún pudor tras a toma de Bilbao estas palabras que poden pór os pelos de punta: “Tamén foi indispensable na ex-invicta vila de Bilbao o expurgo postvictoria, a limpeza, a depuración . Pero, non escusado este deber, nin omitido o seu cumprimento, estou seguro de que non chegan a mil as existencias eliminadas nun mes, case podería afirmar que non pasan de 800” (Tuñón de Lara e Angel Viñas 1986).

Pero ademais das consecuencias inmediatas do terror represivo despregado pola dereita golpista en canto a execucións, detencións e desaparicións, torturas, escarmentos públicos… etc. Houbo outra aspecto do xenocidio franquista que nos interesa comentar hoxe aquí.

Trátase das vítimas do programa económico e social que a oligarquía e dereita españolas desenvolveron ao albur das botas e os sabres da oficialidade fascista.

A partir de 1939 os salarios reais baixaron un 25% mentres que os beneficios empresariais creceron un 13,79% e os financeiros un 20,9%. Os prezos subiron unha media do 50% e os niveis de vida da clase traballadora na cidade afundíronse e apenas si chegaban aos niveis mínimos de subsistencia. No campo foi peor e -aínda que houbo diferenzas entre os pobos- instalouse tamén o reino da fame, e só o furtivismo achegaba, en moitos casos, os ingredientes alimenticios exixibles para a vida. Mentres nas zonas residenciais dos ricos presumíase dunha indecente abundancia, e os cabarets e os tugurios de seráns enchían os espazos de recreo da alta burguesía, a desnutrición e a tuberculose campaban ás súas anchas nas fábricas e fogares dos traballadores rurais e urbanos. A ditadura, ademais, despregou enseguida toda unha batería de disposicións legais reguladoras das relacións laborais que supuñan un sometemento absoluto dos traballadores fronte aos patróns. A defensa colectiva dos intereses da clase obreira foi severamente prohibida. O dereito á folga e o asociacionismo obreiro foron perseguidos con saña. As horas extraordinarias fixéronse obrigatorias e os traballadores tiveron que entregar parte do seu traballo de forma gratuíta como “contribución persoal ao novo Estado” O terror era completo. A Garda Civil e a policía política entregáronse con celo á vixilancia da nova orde. Non é de estrañar en absoluto o medo que detectou entre os seus traballadores o empresario de Sabadell e dirixente franquista José Marcet “a que se implantase unha nova era de escravitude” (Sebastián Balfour, 1989) Isto tamén forma parte sen dúbida do xenocidio que a dereita española perpetrou coa sanguenta cobertura recibida das bayonetas falanxistas. Os homes, mulleres e nenos que morreron como consecuencia da nova e despótica redistribución da renda social que impuxo o franquismo son, de xeito evidente tamén, vítimas da ditadura.

É preciso chamar a atención a este respecto sobre a escasa corrección das liñas xerais políticas que defendeu a dereita española de 1939 a 2015 en canto aos parámetros básicos de distribución da renda social. As políticas económicas do PP e de UPN e os seus resultados evidentes son palmarios. Cambia o volume da riqueza social producida entón e agora, e tamén as consecuencias da herdanza -que aínda sobrevive a duras penas- dun longo proceso histórico que comprende en Europa a derrota do eixo nazi-fascista, as conquistas acumuladas das loitas obreiras seculares, e a conxuntura especial da Guerra Fría. Cambian os niveis de vida das maiorías sociais que son aínda hoxe distintos dos niveis das terribles décadas da ditadura do xeneral Franco. Pero todo iso pode ser provisional se non estamos prestos a impedilo. O pauperismo e a exclusión social crecen como un virulento cancro social baixo os gobernos da ultradereita hispánica. A pantasma da desnutrición infantil reaparece cando se lle consideraba xa desterrado definitivamente nestas latitudes. Crecen con todo os beneficios duns bancos “rescatados” co traballo entregado (outra vez de maneira forzosa) polo pobo traballador. Crecen tamén de forma galopante os beneficios dos especuladores. Crece de novo a desigualdade multisecular e tipicamente hispánica entre unhas clases dominantes parasitarias (verdadeiro referente social histórico da dereita española) e un pobo traballador totalmente esquilmado, A corrupción política (outro referente histórico da dereita española e dos caciques navarros) esta escandalosamente presente no día a día da vida institucional. É tristemente posible que as enfermidades que axexan nos espazos do pauperismo volvan hoxe a facer presa entre as navarros vítimas deste novo saqueo realizado polos fillos políticos (e en moitos casos biolóxicos) da xestores da fame e o terror nos anos da ditadura.

A colaboración do PSOE, por outra banda, no esperpéntico acto representado pola extrema dereita rexionalista e nacionalista española retrata unha vez máis a esta formación en imparable dexeneración. Unha agrupación política que se apropiou dunhas siglas históricas enfangándolas irreversiblemente. A Historia pasaralles máis temperán que tarde unha custosa factura. A un oficial fascista fóronlle atopadas na fronte de Guadalaxara-en 1937- precisas instrucións de como “infundir un horror saudable” nas zonas ocupadas polo exercito rebelde ao servizo da dereita española e da oligarquía. Infundir horror, amedrentar, confundir, enganar… cunha ben calculada estratexia de dosificación. Tales foron consígnalas seguidas polos verdadeiros genocidas que perpetraron arrepiantes atrocidades contra o pobo navarro. Tales son consígnalas que perpetúan hoxe os seus herdeiros. ERAIKUNTZA [grupo vasco de historiadores socialistas].