Dossier Republicano Honra 2020 (Aurora Paz Viruet)

En defensa do cabo do Exército D. Marco Antonio Santos Soto       REBELION.ORG

Corrupción no Exército!: o cabo Santos e Margarita Robles       DIARIO16.COM

A ofensiva monárquico-fascista       REBELION.ORG

O noso apoio ao cabo Santos: Comunicado Coral dos asinantes do Manifesto en contra do franquismo nas Forzas Armadas en honra do seu compañeiro Cabo D. Marco Antonio Santos Soto

As sancións continuadas ao Cabo D. Marco Antonio Santos Soto, culminaron, por parte da autoridade militar, coa resolución do contrato que lle unía ás Forzas Armadas.

Só falta que a Sra. Ministra comparta e firme a resolución; ou non o faga.

O franquismo naceu en xullo de 1936 para destruír a democracia española a sangue e lume. Foi un golpe feroz e asasino contra os valores democráticos e contra a lealdade e obediencia, debida e xurada, ao pobo español e aos seus lexítimos representantes.

Tamén foi o triunfo da indisciplina militar máis absoluta.

Franquismo e democracia representan dous polos opostos e incompatibles.

Franquismo e disciplina son antagónicos.

Isto sábeo moi ben o Cabo D. Marco Antonio Santos Soto. Non parecen sabelo, con todo, moitos dos seus superiores.

Nun país democrático como España, ser antifranquista non é unha opción política. É unha obrigación de todos os funcionarios públicos no exercicio das súas funcións.

Por tanto, a sanción imposta ao cabo Marco Antonio Santos Soto por asinar o Manifesto antifranquista é un disparate. A súa xustificación que se redacta así: “efectuar con publicidade manifestacións ou expresar opinións que supoñan infracción do deber de neutralidade política” non se sostén.

A Sra. Ministra de Defensa en funcións dixo no seu día, en relación co expediente aberto ao Cabo Santos, que non é adecuado que -os militares- “fagan manifestacións políticas en ningún sentido”, e que “teñen que cumprir a Constitución até o final e os valores e liberdades constitucionais”, engadindo que “as frases hai que velas no seu contexto”.

Pois ben, nun contexto de ameaza dun grupo numeroso de militares de alta ou moi alta gradación, retirados ou na reserva, aos valores e liberdades constitucionais, facendo do respecto e admiración ao Xeneral Franco, a súa bandeira, nace o Manifesto en contra do franquismo nas Forzas Armadas, que fai fronte claramente a esa ameaza.

O cabo Marco Antonio Santos asínao e compárteo.

Non é un acto partidista, é un acto en defensa da Constitución, e do pobo soberano.

Chegou o momento de que a Sra. Ministra repase e defenda os seus propios principios.

Os militares temos a obrigación de ser valentes en defensa do noso país. Ud. tamén Sra. Ministra. Pola contra non serve para o cargo que ostenta.

A modo de prólogo:

No ano 1936 os cabos da Mariña loitaron moi maioritariamente a favor da República.

Na mar e en terra, os cabos, auxiliares, e suboficiais -principalmente os primeiros- opuxéronse ao golpe de estado.

Na mar, fixéronse co mando para a República, de case todos os buques da Frota, desobedecendo e anulando aos seus oficiais golpistas.

A case todos, a súa lealdade, disciplina, e cumprimento do deber, custoulles a vida.

Moi poucos oficiais compartiron aquela loita.

Só na Base de Ferrol foron acusados de rebeldía e executados ou “paseados” 42 Cabos.

Os Cabos merecen todo o noso respecto. Ninguén os homenaxeou por estes feitos nunca.

No día de hoxe sinto que o Cabo D. Marco Antonio Santos Soto represéntaos.

Arturo Maira Rodríguez, Capitán de Navío retirado
Portavoz do Manifesto contra o franquismo nas Forzas Armadas

***

A publicación do manifesto criticando a decisión do Goberno de exhumar a Franco demostra o arraigado que segue o franquismo nas Forzas Armadas. É impensable que un feito así se poida producir en ningún país da nosa contorna. Se xa é sorprendente que non se tomaron medidas contra os asinantes do manifesto franquista en situación de reserva, é aínda máis incrible que expulsen do Exército ao cabo Marco Santos por oporse a ese manifesto e entre outras cousas dicir “Saúde e República”.

Procésase a titiriteros, raperos, bromistas sobre a morte de Carrero etc., e agora perséguese a un militar por dicir, “Saúde e República”, coma se os militares tivésemos a obrigación legal de ser monárquicos. Estamos en pleno retroceso da liberdade de expresión, o que demostra unha vez máis que esta democracia é manifestamente mellorable e que foi inxustamente homologada ás democracias europeas.

José Ignacio Domínguez
Tenente Coronel do Exército do Aire retirado

***

Que entendemos como neutralidade política dos exércitos e até onde entendemos que chega? Desde cando nunha democracia castígase unha crítica a Francisco Franco, traidor a España e ao seu xuramento, quen, xunto a outros militares traidores causaron un golpe de estado, unha guerra civil e a morte e destrución en toda España da man de Hitler e Mussolini? Esta condena non se debe a ningunha violación da neutralidade política, obedece a que aínda arrastramos demasiado peso de actitudes totalitarias propias da ditadura, dese franquismo sociolóxico que aínda no Século XXI pervive en certos sectores en España; e máis naqueles, como as Forzas Armadas, as cales manteñen un gran grao de opacidade e de tradicional inmobilismo, e onde os desmáns e corrupcións, que non son infrecuentes, tápanse e cobren, moitas veces por parte dos propios tribunais e auditores supostamente responsables de evitalos; pero que tamén son militares, e poden moi facilmente caer dentro da roda de corrupción e patriotismo moi mal entendido. E á vez, aquel que se manifesta claramente a favor da democracia e en contra de ideas ditatoriais, é castigado por pór en perigo ese statu quo que dana ás nosas Forzas Armadas desde dentro e a toda España.

Alberto Romero García
Ex mariñeiro da Armada

***

A adhesión ao Manifesto Contra o Franquismo de Santos foi unha reacción indignada á veneración doutros militares dunha figura quen el considerou faltou aos máis altos valores como a disciplina e a subordinación, aos seus mandos e á vontade emanada das urnas.

O Exército xustifica o inicio da súa persecución disciplinaria polo debate político e social naquel momento da exhumación do ditador por adherirse un militar en activo a un Manifesto onde non se di unha palabra sobre ese tema. E velaquí o dato.

Pola contra, son os asinantes do Manifesto de Respecto a Franco os que si adoptaron unha posición política clara coaccionando as decisións parlamentarias.

Así, a represión a este militar déixanos nunha disxuntiva dificilmente entendible cando se dá aos militares a xurar o que se dá para chegar a ser o que son.

Sen valorar nada máis, o claro é que a acción de Santos e outros poucos achegou o militar á cidadanía chaira máis que todos os actos e campañas de propaganda de Defensa desde que o agora xa exhumado foi inhumado.

Primeiro tempo do saúdo, cabo Marco Antonio Santos Soto. Se eles chamaron a Franco “Soldado de España”, ti o es xa dos seus cidadáns.

Un garda civil
Comprometido cos dereitos e liberdades, como debera ser obvio nun garda civil

***

A expulsión das Forzas Armadas Españolas do Cabo Marco Santos por asinar un Manifesto de condena ao fío-franquismo nas nosas institucións militares actuais, é -en primeiro lugar-, unha moi mala noticia para as propias Forzas Armadas (FFAA), e, en segundo lugar, un bochorno para o país, España, ao cal amamos, servimos, e seguimos servindo. E un país -engado, para xa terminar-, que non pode identificarse co abominable Golpe de estado fascista de xullo de 1936, mais coa legalidade democrática representada entón pola II República española. Que foi defendida por heroicos civís e militares tamén. Hoxe, honra para o Cabo Marco Antonio Santos, e tristeza cara a quen, ao expulsarlle, non fixeron senón debilitar a España e ás súas Forzas Armadas.

Miguel Pastrana de Almeida
Ex-Cabo profesional especialista da Armada española. Funcionario civil actualmente

***

Por se algún tiña dúbidas, a inxusta expulsión do Exército do cabo Marco Antonio Santos vén confirmar que no Exército aínda perdura o franquismo. Non hai máis que botar unha ollada ás distintas varas de medir coas que castigaron aos asinantes defensores dun ditador genocida e aos que- como Santos- asinamos o manifesto antifranquista. Quixemos mostrar a nosa repulsa a un asalto ao poder sanguento. Quixemos reivindicar a democracia na nosa profesión. A memoria dos nosos compañeiros represaliados (tanto civís como militares) cuxos corpos aínda permanecen sepultados en multitude de fosas comúns.

A maldade debe ser algo cíclico pois estamos en pleno auxe do rancio. Dos partidos que fomentan o odio ás mulleres, aos inmigrantes, ao distinto e aos distintos, á pluralidade, ao progreso?

Non sería de estrañar que algún dos participantes na cazaría de Santos acabase afiliado á ultradereita ou na organigrama da fundación Francisco Franco.

O expediente aberto e a súa resolución é unha aberración. Un proceso anacrónico.A firma que expulsa do noso Exército a alguén que reivindica a Democracia fronte a un golpe de estado quedará para vergoña do seu asinante, da nosa Forza Armadas e de todo un país.

Francisco Maceira
Contramaestre da Armada en situación de Retiro

***

A imposición, polo xefe do Estado Maior do Exército, da sanción de resolución de compromiso pola conxunción de dúas faltas moi graves tipificadas na Lei Orgánica, 8/2014, de 4 de decembro, de Réxime Disciplinario das Forzas Armadas, ao cabo don Marco Antonio Santos Soto, volve mostrar, unha vez máis, a imperioso necesidade de modificar a actual lexislación e normativa aplicable aos militares en relación coa súa liberdade de expresión pública fose do ámbito militar, reducindo o concepto de neutralidade política ás Forzas Armadas como institución e non a todos e cada un dos militares, cidadáns de uniforme ao cabo, que aínda hoxe en día ven minguados os seus dereitos humanos e constitucionais como consecuencia dos residuos autoritarios herdados da pasada ditadura.

Enrique Vega Fernández
Coronel de Infantaría (retirado)

***

Finalmente, consúmase a expulsión do Exército do Cabo Marco Antonio Santos Soto. O mando militar inclínase definitivamente por castigar as expresións de lealdade democrática, convalidando así as do franquismo golpista.

O procedemento seguido contra el pode cualificarse de persecución: castigado por asinar o manifesto antifranquista, non era suficiente para expulsalo; en vista do cal, o mando militar ábrelle dous novos expedientes, recorrendo a feitos que, sucedendo con anterioridade ao manifesto antifranquista, non mereceran reproche penal ou disciplinario algún. E para que non resulte demasiado escandaloso, dado que afectan os seus dereitos fundamentais, faise pola vía disciplinaria, cuxas resolucións están clasificadas e protexidas pola Lei de Segredos Oficiais.

De maneira que o mando militar utiliza as vías máis retortas para saírse coa súa nunha controversia na que a decisión, a expulsión de Marco, estaba tomada de antemán, laminando de camiño toda seguridade xurídica e os seus dereitos fundamentais.

Demóstrase así que, en definitiva, o que se persegue é deixar claro que o talante e as conviccións democráticas e populares non caben nunhas Forzas Armadas cuxos códigos morais, procedentes do golpismo militar e do fascismo, perpetuáronse no seu seo até 44 anos despois da morte do ditador.

O feito entróncase así co rexurdir das forzas de extrema dereita, ás que varios dos militares asinantes da “Declaración de respeto y desagravio al General Francisco Franco Bahamonde, soldado de España” prestaron o seu apoio explícito, sen que iso causase o máis mínimo rubor dos seus compañeiros de armas.

Entre tanta finxida indignación polo ascenso de Vox, supomos que o Goberno de Pedro Sánchez estar a cuestionar até que punto é responsable diso polo seu inacción histórica ante o desafío dos militares franquistas. Aínda está a tempo a Ministra Margarita Carballos de deter este atropelo e de enviar un sinal claro de que é inaceptable a imposición de criterios antidemocráticos por parte da xerarquía militar.

Manuel Pardo
Capitán de Navío da Armada retirado

***

O Exército de Terra, cuxa propaganda corporativa fala sempre de valores morais como a honra, expulsou ao Cabo Marcos Santos Soto tras defender publicamente a orde constitucional e repudiar a defensa de Francisco Franco, ditador e genocida, coa que centos altos mandos militares decidiron botar un pulso á democracia, asinando e facendo público un manifesto de exaltación persoal da súa figura.

Así, ao Cabo Santos depúraselle “pola emisión pública de expresións ou manifestacións contrarias ao ordenamento constitucional” e “infrinxir os deberes de neutralidade política”. Unha burla cruel, como cando no 36, os sublevados xulgaban e fusilaban por “rebelión militar” aos militares leais á República.

Porque quizá, para estes mandos militares a honra é só un recurso retórico que non posúe ningunha calidade, e para eles, os valores militares a defender sexan a monarquía, a propiedade privada, a igrexa, o militarismo, o rexeitamento á pluralidade democrática e cultural, e o ideal unha nación uniformada e, sobre todo, defender a apoliticidad militar, que non resulta noutra cousa máis que a calada adhesión á ideoloxía do mando e os seus costumes alleos á cultura democrática.

Entre as limitacións de dereitos e liberdades admisibles para unha eficaz defensa militar do estado, talvez poida encaixar algo como o “deber de neutralidade”, co que se trata de preservar a supremacía do poder civil sobre o militar, e con iso a propia disciplina. Pero, para que as Forzas Armadas sexan neutrais non é imprescindible que os militares o sexan, do mesmo xeito que para que a administración sexa laica non é necesario que os funcionarios tamén deban selo. O que debe evitarse é que a actividade política do suxeito poida ser considerada como representativa da administración militar, e o evidente, é que non adquiren o mesmo significado respecto diso, as manifestacións dun cabo, que as vertidas publicamente nun manifesto subscrito por decenas de xenerais e centos de oficiais, que ademais ostentaron representación, mando en praza e competencia sancionadora.

É evidente que, durante corenta anos de democracia, o réxime disciplinario militar ha facultado de competencia para valorar aos nosos militares a un grupo de persoas alienadas da sociedade civil e absolutamente opostas á pluralidade ideolóxica e aos cambios políticos que se están dando. Estas persoas, só elas, gozaron do poder e a plena liberdade para impor o seu concepto de neutralidade ao cidadán que se atopa debaixo do uniforme.

Non representa unha enorme temeridade deixar que a conduta e a cohesión interna das Forzas Armadas forxouse en mans de militares contrarios á democracia?

É norma xurídica que, se as limitacións non son idóneas para os fins perseguidos, son incongruentes e por tanto inadmisibles e até perigosas. O consenso político de non enfrontarse coa cúpula militar ha alimentado ao monstro do franquismo na institución militar, cos seus hábitos, instintos e pulsións, conservando todo a súa poder dentro do estado democrático e facéndoo vulnerable, e isto débese corrixir.

Ademais, mentres a Marco provocóuselle un dano extremo, habemos de preguntarnos se a resposta pública deste cabo tivo algunha clase de impacto ideolóxico entre os militares ou afectou dalgún modo ás Forzas Armadas, como para que deban imporlle a máxima sanción posible. E a resposta é evidente negativa, xa que non tivemos relevancia algunha dentro dos cuarteis. Como é posible tal abuso e desproporción?

Nunca houbo intención de provocar prexuízo algún á institución, porque nós, cando nos pronunciamos contra do franquismo, eramos conscientes do alcance desa acción, que non pretendía afectar as Forzas Armadas, senón tan só manifestar que nós estabamos aí para lembrar o que sucedeu e para declarar que eles seguen aí e non deben volver facelo. Era unha resposta moral, de face á sociedade e por respecto ás vítimas do franquismo, xa que nós non as esqueciamos, nin estabamos a esperar pasivos un novo alzamento.

Un cabo
Asinante do manifesto en contra do franquismo nas Forzas Armadas

***

Como asinante do manifesto contra a exaltación do franquismo por parte de determinadas persoas ligadas ás Forzas Armadas, paréceme indigno que un goberno democrático mire cara a outro lado mentres se tramita a expulsión dun dos integrantes do exército, polo simple feito de manifestar publicamente a súa opinión e rexeitamento ao franquismo nas FFAA. Non só indigno, é moi preocupante que se permita a exaltación, por parte de persoas ligadas ao Exército e a Garda Civil, dun golpista contra a legalidade democraticamente establecida no seu día, a 2ª República, e que mantivo a España baixo un goberno fascista durante 40 anos. O cabo do Exército Marco Antonio Santos debe de ser restituído na súa honra e reintegrado na súa unidade con todos os seus dereitos. Se España quere ser un país democrático de verdade, ten a obrigación de democratizar o seu exército e romper co seu pasado fascista.

Un forte abrazo para Marco Santos e un gran aplauso pola súa valentía para impulsar os valores democráticos desde o interior das FFAA.

Enrique Ramírez
Ex Cabo-Electrónico de comunicacións da Armada

***

O meu máis enérxico rexeitamento polo ocorrido ao noso compañeiro en activo.
Aínda nos queda moito por alcanzar. Evolucionamos pouco desde o meu xa afastada estancia na Armada.

Ángel A. Martínez Sobrino
Capitán de Corveta retirado

***

Os dereitos consolidados como cidadáns non poden ser menosprezados nun estado de dereito democrático por unha Xustiza Militar totalmente anacrónica que non tería que existir en territorio nacional en tempo de paz.

Cabo do Exército de Terra